Acteur Cees Geel is gisteren op 61-jarige leeftijd overleden aan een hartstilstand. Regisseur Eddy Terstall herinnert zich een charismatische man die leefde en werkte als een topsporter.
Geel groeide op in Schagen, in een gezin dat weinig geld had. Zijn ouders hoopten dat hij een veilig kantoorbaan zou vinden, maar hij koos voor Nederlands aan de universiteit en later voor de toneelschool. Die keuze hing samen met een diep verlangen om zich te kunnen uitdrukken, om woorden te vinden voor wat hij dacht en voelde.
Zijn jeugd droeg een schaduw. Voor Cees werd geboren, verdronk zijn negenjarige broer Cor. De huisarts raadde zijn ouders aan snel opnieuw een kind te krijgen. Zo kwam Cees ter wereld, als vervanging van een verloren zoon. Dat besef maakte hem voorzichtig. Zijn ouders hadden al een kind verloren en dat vergaten ze nooit.
Als acteur speelde Geel met volle overgave. In 2004 won hij een Gouden Kalf voor zijn hoofdrol in de film Simon. Regisseur Terstall herinnert zich hoe Geel destijds nauwelijks sliep. Hij draaide overdag de film en scheurde 's middags naar Scheveningen om 's avonds in de musical 3 Musketiers te zingen en te schermen. Werken was voor hem topsport.
Zijn speelstijl was intens, soms misschien zelfs iets te veel. Terstall noemt hem erg aanwezig in een scène, maar ook iemand die flink kon mopperen. In de kroeg leek het vaak alsof ze ruzie hadden, luid en zonder diplomatieke omwegen. Dat hoorde bij hun achtergrond, zegt Terstall.
Het buitenland merkte zijn talent. In 2005 werd Geel uitgeroepen tot beste acteur op het Tribeca-filmfestival in New York. Hij keek even rond in Hollywood, maar voelde geen blinde drang om daar te slagen. In Nederland had hij het prima naar zijn zin. Toen het momentum na de prijs verdween, haalde hij zijn schouders op.
Op televisie was Geel negen seizoenen lang te zien als rechercheur Stan Vroom in Flikken Rotterdam. Twee weken geleden was zijn laatste draaidag. Daarnaast speelde hij toneel, onder meer in Als je niet leeft kun je niet scoren, over mannenvriendschappen. NRC schreef over hem en zijn toneelpartner: twee vaatjes testosteron met diepe stemmen, thuis in de rauwe romantiek van de kleedkamer.
Geel was fanatiek supporter van PSV. Tijdens wedstrijden kon je hem beter niet te veel vragen, gaf hij toe, want dan werd hij kribbig. Na de toneelschool nam hij met vriend Frank Lammers een seizoenkaart. Hij had bewondering voor de club uit de jaren tachtig, toen PSV de Europa Cup I won.
Lange tijd was hij bang zijn ouders te verliezen, net zoals zij ooit bang waren hem te verliezen. Toen zijn moeder in 2009 overleed, voelde hij leegte, maar ook acceptatie. Dat alles voorbijgaat, vond hij een mooi, melancholiek gegeven.